saçlarımı aynaya bakmadan görebilldim yeniden. sadece, duvarla, tavanın buluştuğu noktaya bakıyordum. sonra müzik setinin kumandasıyla oynarken tüm  kayıtlı radyo kanallarının,  kişiseleştirilmiş bütün tercihlerin uçtuğunu gördüm; ya da sebep oldum artık fark etmiyor pencerelere has değil tabi salaklık.

yoldan geldim yorgunum. sırt çantamda fotograflar sandaletimde pisipisi otlarıyla geldim. ev biraz havasız bunun dışında herşey bıraktığım gibi şarap kadehini yıkamadan gittiğime lanet ettim biraz neyse ki aslen şampanya kadehi o. 

çok sevdiğim bir çizer ve çok da güzel bir web sayfası var. bilen biliyordur zaten ama bi de benden duyun istedim

kadıköy sahillerinde denize girebileceksiniz diyor  mühim bir gazete oysa pazar günü boğaza salaraktan karpuzu sezonu açmıştım. derya kuzusuyum, yaz bekarıyım.

etrafındakiler duyabilsin diye dinleyici olarak kullanıyordu onu, sesini kontrol etme çabası bundandı. tabi ki  her duyan kendine göre bir anlam çıkarmalıydı. ama bu çıkarılan anlamlar toplanınca ortaya bir dinleyicilik anlam çıkmıyordu.
her ne çıktıysa dinleyicinin cebinden çıktı. etraftakilerse, zaten sadece oradaydılar.